Tot een paar jaar geleden was Albert Boeder (35) vooral te vinden in de techniek. Hij werkte als leidinggevende in een servicegericht bedrijf en had zijn draai gevonden in de wereld van planningen, materialen en klantencontact. Toch bleef er iets knagen. Steeds vaker vroeg hij zich af of zijn toekomst écht in de techniek lag. Verhalen die hij hoorde over het werken in de zorg bleven hangen. Toen hij in 2023 zijn eerste meeloopdiensten bij Siloah deed, wist hij het zeker: hier lag zijn hart.
‘Ik kwam thuis met een glimlach,’ vertelt hij. ‘Mijn vrouw merkte het, collega’s zagen het, en zelfs bewoners baden ervoor dat ik bij hen mocht komen werken. Dat gaf voor mij de doorslag.’ Vandaag werkt Albert als persoonlijk begeleider op de Boog in ’s-Gravenpolder. Een bewuste keuze die zijn leven en dat van zijn gezin heeft veranderd – en verrijkt.
Albert groeide op in de techniek. Hij volgde de opleiding werktuigbouwkunde, werkte zich op tot leidinggevende en draaide volop mee in het bedrijf van zijn broer. Daar regelde hij alles: van tekeningen en materialen tot planningen en communicatie met klanten.
‘Het was een brede functie, want het bedrijf was niet zo groot. Dus ik deed van alles en genoot er ook echt van. Techniek paste bij me, dat is nog steeds zo. Maar naast dat technische zat er altijd een verlangen om te zorgen. In mijn gezin merkte ik dat ook – daar lag mijn ervaring en daar genoot ik van.’
Dat verlangen bleef groeien. En hoewel er in zijn omgeving geen mannen in de zorg werken, voelde Albert zich aangetrokken tot mensen met een verstandelijke beperking. ‘Als ik ze tegenkwam, raakte dat iets in me. Ik dacht: misschien moet ik daar toch iets mee.’
Begin 2023 zette Albert de eerste concrete stap: een oriëntatiegesprek bij Siloah. ‘Ik wist niet of het echt bij me zou passen. Daarom liep ik mee – eerst vier keer, later nog drie keer. Het waren intensieve weken, maar elke keer kwam ik meer overtuigd thuis.’
Toch speelde de overstap hem parten. Wat betekende het voor zijn gezin, financieel en praktisch? Hij had een goed betaalde baan, een stabiele basis. ‘Die zekerheid zet je niet zomaar opzij,’ blikt hij terug.
Tijdens zijn laatste meeloopdienst kreeg hij onverwacht een antwoord op zijn grootste zorg. ‘Na de weeksluiting kwam een diaken naast me zitten. Hij vroeg waarom ik daar was, en hij deelde zijn eigen verhaal over een carrièreswitch en financiële onzekerheid. Deze man zei: “Als het om het financiële gaat, laat dat je laatste zorg zijn. Vertrouw op Hem.” Voor mij voelde dat als een gebedsverhoring. Toen wist ik: ik mag deze stap zetten.’ In september 2023 begon Albert officieel bij Siloah.
Albert combineert zijn werk bij Siloah (24 uur per week) met 12 uur in de techniek. ‘Het is een mooie balans. Ik blijf betrokken bij het bedrijf waar ik vandaan kom, maar belast mezelf nu op een heel andere manier. Dat geeft energie.’
Zijn technische achtergrond komt hem nog vaak van pas. ‘We werken met digitale systemen, rapporteren via spraak en tekenen medicijnen digitaal af. Dat gaat me makkelijk af. En als er iets stuk is, pak ik er net zo makkelijk een schroevendraaier bij. Ook mijn ervaring met plannen en organiseren helpt in dit werk.’
De meeste diensten van Albert zijn avonden met slaapdienst. ‘We beginnen met overdracht, daarna ga je naar je groep. Op de Boog hebben we drie woonkamers, met in totaal zo’n twintig bewoners. Ik maak eerst even persoonlijk contact: hoe was je dag? Daarna eten we samen, drinken koffie en bereiden we de avond voor. Voor de een betekent dat douchen, voor de ander wat ontspanning of beweging. Op vrijdagavond is er een gezamenlijke weeksluiting, dat zijn waardevolle momenten.’
Rond middernacht zoekt hij zelf het bed in het kantoor op. ‘Je slaapt niet altijd de hele nacht door, soms moet je iemand helpen. Maar het mooie is dat ik de volgende dag een groot del van de dag meemaak binnen mijn eigen gezin. Zo ben ik vaker bij het ontbijt thuis of als de kinderen uit school komen. Dat is voor ons gezin heel waardevol.’
Wat Albert het meest raakt, zijn de kleine momenten met bewoners. ‘Een aai over iemands hoofd, wat humor tussendoor, of een bewoner die zegt: “Wanneer kom je weer?” Dat lijkt klein, maar voor hen en voor mij is het van grote betekenis. Je merkt: de liefde gaat niet maar één kant op. Ik krijg net zo goed veel terug van de bewoners.’
Soms zijn er ook diepere gesprekken. ‘Een bewoner die worstelt met onrust in zijn hoofd. Dan kun je samen bidden, en de volgende ochtend hoor je: “We moeten ook nog danken, want ik heb zo lekker geslapen.” Dat zijn momenten die je bijblijven.’
Albert is een van de weinige mannen in zijn team. Dat viel op – in positieve zin. ‘Ik werd heel warm ontvangen. Het opzien zat vooral bij mezelf. Maar bewoners vinden het vaak fijn dat er ook mannen zijn. Soms stoei je wat, dat gaat toch anders tussen mannen. En in fysiek bedreigende situaties kun je als man soms makkelijker een stap naar voren zetten. Tegelijkertijd zie ik ook hoe enorm waardevol de zachtere en zorgende kant van mijn vrouwelijke collega’s is. Het is de combinatie die zo goed werkt.’
Als zij-instromer kreeg Albert vanaf dag één begeleiding. ‘Ik had twee werkbegeleiders, met wie ik regelmatig sprak. Ze waren kritisch en ook heel eerlijk. Ik kon altijd bij hen terecht met vragen. Dat gaf veel vertrouwen. Daarnaast volgde ik de opleiding tot persoonlijk begeleider. Het was pittig om dat naast gezin en werk te doen – soms liep ik tegen mijn grenzen aan. Maar mijn vrouw en kinderen hebben me daarin enorm gesteund.’
Inmiddels heeft hij zijn diploma op zak. ‘Op dit moment wil ik vooral even rust voor mijn gezin en mezelf, gewoon werken als begeleider zonder opleiding erbij. In de toekomst kan ik doorgroeien naar zorgcoördinator, maar dat komt vanzelf.’
Albert hoeft niet lang na te denken als hem wordt gevraagd waarom anderen bij Siloah zouden moeten komen werken. ‘Het is een organisatie met een duidelijke identiteit, die bij mij past. Er zijn veel mogelijkheden om door te groeien, en er is altijd wel een plek die aansluit. Maar het belangrijkste: je werkt met mensen. En wat je geeft, krijg je dubbel terug.’
Voor Albert is werken bij Siloah veel meer dan een baan. ‘Ik heb ervaren dat de Heere het verlangen naar dit type werk in mij heeft gelegd. Werk waarin zorg, geloof en het gewone leven samenkomen. Je begeleidt bewoners in hun dagelijkse leven. Dat lijkt gewoon, maar het is heel waardevol. Het zijn de kleine dingen die het verschil maken.’
En met een glimlach besluit hij: ‘Ik hoop dat mijn verhaal andere mannen – maar natuurlijk ook vrouwen – over de streep trekt. Want er zijn veel handen nodig in de zorg. En als je je hart laat spreken, dan ontdek je: dit werk geeft je veel meer terug dan je ooit had verwacht.
De slogan van de wervingscampagne raakt Albert persoonlijk. ‘Ik ben lang in de techniek blijven plakken, terwijl er iets anders in mij leefde. Pas toen ik echt ging luisteren – ook in biddend opzicht – heb ik de stap durven zetten. En daar ben ik dankbaar voor.’ Die dankbaarheid klinkt door als hij terugkijkt. ‘Ik mag zeggen dat we niets tekortkomen. Sterker nog, we hebben genoeg om ook anderen te helpen. Dat ervaar ik als een grote zegen.’
Is jouw hart sneller gaan kloppen na het lezen van Alberts verhaal? Sluit je dan aan bij onze campagne ‘Laat je hart spreken’. Ontdek hoe jij van onschatbare waarde kunt zijn. Kom het zelf ervaren: loop een dag mee of bekijk direct onze vacatures. Of schrijf je in voor onze Job Alert mail.