Ze is dertig jaar, moeder van twee jonge dochters en in haar werk biedt zij de rust die haar cliënten hard nodig hebben. Edit is Coördinator Zorg bij Siloah in Bodegraven en haar verhaal is er niet zomaar een. Het is een verhaal dat laat zien hoe je van een bijbaan als schoonmaker kunt doorgroeien naar een spilfunctie in de zorg. Edit is ook gedreven door persoonlijke motivatie. Haar werk is verweven met haar leven; als kind kwam Edit bij Siloah omdat haar moeder er vrijwilliger was. De komst van haar broertje met het syndroom van Down gaf haar roeping een gezicht.
Edit werkt in het gloednieuwe zorggebouw in Bodegraven, waar elke bewoner een eigen kamer met badkamer heeft en de gemeenschappelijk woonkamer functioneert als het hart van een klein gezin. De sfeer in team is hecht, ze kennen elkaars kracht en elkaars valkuilen en ze waarderen die juist enorm elkaar. Hier, in de zorg voor cliënten met een zeer laag ontwikkelingsniveau, krijgt het idee van werken vanuit je hart een diepe, tastbare betekenis. ‘Zonder warm hart voor deze mensen kun je dit werk niet doen, zegt Edit stellig. ‘Het werk voelt voor mij niet zwaar of moeilijk omdat ik het met zoveel liefde doe. Het is gewoon helemaal mijn ding’.
‘Mijn pad naar de zorg begon al vroeg. Mijn moeder was vrijwilliger bij Siloah, dus als kind kwamen er al cliënten bij ons thuis koffie drinken. Toen ik elf was, kreeg ik een broertje met het syndroom van Down, en ik denk dat die twee dingen er zeker toe geleid hebben dat ik de zorg in wilde. Ik begon hier als schoonmaker, een bijbaantje op zaterdag. Toen die functie werd wegbezuinigd, kon ik gelukkig blijven als helpende, omdat ik net met mijn opleiding Maatschappelijke Zorg Persoonlijk begeleider was begonnen.
Na het behalen van mijn diploma heb ik officieel moeten solliciteren op het hoofdkantoor om als begeleider aan de slag te kunnen gaan. Ik merkte op de zorggroep dat ik kennis tekortkwam, vooral rondom lichamelijke problematiek. Daarom ben ik zeven jaar geleden opnieuw de schoolbanken ingedoken voor de BBL-opleiding tot verpleegkundige. Siloah gaf me de ruimte om die opleiding te volgen, inclusief een stage in het ziekenhuis. Na mijn diplomering werd ik Verpleegkundig Coördinator en nu, sinds twee maanden, ben ik Coördinator Zorg en sta ik weer volledig op de groep. In deze rol werk ik niet alleen mee in de directe zorg, maar houd ik me ook bezig met de zorgplannen van cliënten, de doelen waaraan we werken en de gesprekken met ouders en met andere disciplines’.
‘Ik werk met cliënten met een verstandelijk niveau van nul tot maximaal twee jaar en een emotioneel niveau van soms maar een half jaar. Een lieve glimlach, een knuffel of een leuke opmerking krijg je hier niet zo heel vaak; de cliënten zijn erg in zichzelf gekeerd. De voldoening zit hem dus in kleine dingen. Je moet het echt hebben van die ene keer dat je een glimlach krijgt. Of de voldoening halen uit het feit dat je iemand die hoog in spanning zit, toch veilig door de dag heen hebt geholpen.
Het zit ‘m in het volhouden. Ik heb een half jaar lang met een cliënt een klapspelletje geoefend. Hij hield van klappen, maar kon maar één beweging maken. Na een half jaar proberen, deed hij ineens de andere beweging ook. Dan kun je denken ‘leuk, een klapspelletje’, maar voor mij is dat een enorme overwinning. Het is dat kleine leerelement dat je toch hebt kunnen aanreiken. Daar haal ik ontzettend veel voldoening uit’.
Een moment dat Edit zich heel goed herinnert en de essentie van haar werk illustreert, was de recente verhuizing van haar afdeling. ‘Vanuit een eerdere verhuizing wist ik dat dit voor een specifieke cliënt enorm veel spanning kon opleveren; bij een vorige verhuizing was deze cliënt de hele dag van slag geweest toen ze een bed zag verdwijnen waardoor zij zich de hele dag afvroeg waar haar bed was. Dat wilden wij als team ditmaal absoluut voorkomen.’ Zonder aarzelen nam Edit een bijzondere stap: ze haalde de cliënt op en nam haar die hele dag mee naar haar eigen huis, zodat zij niets van de onrust van de verhuizing zou meekrijgen. De reactie van de ouders van de cliënt, die zelf al op leeftijd zijn, was onvergetelijk. Ze waren diep ontroerd, niet alleen door het lieve gebaar, maar vooral door de geruststelling die het hen gaf voor de toekomst. Hun woorden vatten de impact van Edits toewijding perfect samen: ‘We weten nu, de zorg voor onze dochter gaat ook door als wij er niet meer zijn’.
‘Ik ben enorm gedreven om juist in de gebrokenheid van het leven dicht bij onze cliënten te zijn en een steentje bij te dragen. Dit werk leert je om de schoonheid te zien in wat niet perfect is. We leven in een gebroken schepping, maar zelfs daarin schittert schoonheid, zijn er mooie kanten en is Gods trouw zichtbaar.’ Het moederschap heeft die overtuiging voor Edit nog een extra dimensie gegeven. ‘Toen ik met verlof ging, dacht ik: ik ga nu voor mijn eigen kindje zorgen, maar wie zorgt er nu voor deze kinderen van die andere ouders? Dat is ook een grote drijfveer voor mij om te blijven werken. Het relativeert ook. In een veeleisende maatschappij waarin iedereen alles nú wil hebben, leer je hier wat echt belangrijk is: geduld, rust en oog hebben voor de kleinste signalen’.
‘Voor onze cliënten is een strak draaiboek met vaste rituelen essentieel. Spontane acties kunnen op het moment zelf leuk lijken, maar een week later kan een spontane actie alsnog voor spanning zorgen. Vandaar dat je altijd overwogen keuzes moet maken in het belang van de cliënt. Mijn werkdagen hebben die vaste structuur ook. De ene week begin ik op kantoor met mijn coördinerende taken, zoals plannen uitwerken, multidiciplinaire overleggen en acties uitzetten, en werk ik aansluitend een avonddienst op de groep. Die avond bestaat uit het ontvangen van de cliënten, samen eten, een activiteit doen en de zorg voor de nacht. De andere week begin ik om tien uur direct op de groep met de dagactiviteiten. Dan gaan we bijvoorbeeld met cliënten naar de markt om fruit te kopen of we lopen een krantenwijk met elkaar. Het zijn zinvolle, duidelijke taken die structuur bieden. En zingen, dat is ook een vast onderdeel. Ik speel een beetje gitaar, en ook al kunnen de cliënten niet meezingen, je ziet ze ontspannen en genieten. Op die momenten heb je echt contact’.
‘Mijn allereerste advies is: kom kijken en meelopen. En haak niet af na één ervaring. De gehandicaptenzorg is ontzettend breed: je hebt kinderen, ouderen, hoog en laag niveau, gedragsproblematiek en intensieve zorg. Er is voor iedereen wel een werkplek die past. Ga dus op meerdere groepen kijken om een goed beeld te krijgen.
Verder zou ik een pleidooi willen houden voor de identiteitsgebonden zorg. Het is zo belangrijk dat onze cliënten de zorg krijgen die aansluit bij hun achtergrond. Het maakt een wereld van verschil of je bidt met cliënten omdat het moet, of omdat je het werkelijk met ze deelt. Als je twijfelt, probeer dan te voelen of je geraakt wordt door de uitdaging. Zie je het als een missie om iemand die 24/7 gespannen is, toch een zo goed mogelijke dag te bezorgen? Als je die uitdaging voelt, dan kan dit weleens de mooiste roeping zijn die er is.’
Is jouw hart sneller gaan kloppen na het lezen van Edits verhaal? Sluit je dan aan bij onze campagne ‘Laat je hart spreken’. Ontdek hoe jij van onschatbare waarde kunt zijn. Kom het zelf ervaren: loop een dag mee of bekijk direct onze vacatures.